Narrator

[MUSIC PLAYING] Now, in my life, I've had very few inspired ideas.

[موسیقی پخش می‌شود] حالا، در زندگی‌ام، ایده‌های الهام‌بخش خیلی کمی داشته‌ام.

Narrator

Much of me, like Pop, is helplessly a company man.

بخش زیادی از وجودم، مثل پاپ، ناگزیر آدمِ شرکت است.

Narrator

So forgive my boasting of this.

پس این فخر فروختنم را ببخشید.

Narrator

Leaving Ms.

وقتی از خانم...

Narrator

Green's, I stopped by a huge Salvation Army store.

گرین بیرون آمدم، به یک فروشگاه بزرگ Salvation Army سر زدم.

Narrator

It was a good one.

فروشگاه خوبی بود.

Narrator

Over the years, I found a few fine federal side chairs here and many a great tweed jacket.

در طول سال‌ها، چند صندلی فدرال ظریف و کت‌های تویید عالی زیادی اینجا پیدا کرده بودم.

Narrator

Browsing the used furniture room, I wandered beneath a cardboard placard hand lettered, the world of early America.

وقتی در اتاق مبلمان دست‌دوم می‌گشتم، زیر پلاکاردی مقوایی رفتم که با دست رویش نوشته بودند: دنیای آمریکای آغازین.

Narrator

Ladderback deacons, chairs, and plaid upholstered things rested knee to knee like sad and separate families.

صندلی‌های نردبانی، صندلی‌ها و چیزهای روکش‌دار چهارخانه زانو به زانو مثل خانواده‌هایی غمگین و جدا از هم آرمیده بودند.

Narrator

I chanced to notice a homeless man asleep, a toothless white fellow.

اتفاقی متوجه مرد بی‌خانمانی شدم که خوابیده بود؛ مردی سفیدپوست و بی‌دندان.

Narrator

His overcoat looked filthy.

پالتویش کثیف به نظر می‌رسید.

Narrator

His belongings were bunched around him in six rubber banded shoe boxes, his feet in paint stained shoes rested on an ordinary school administrator's putty colored desk.

وسایلش دورش، در شش جعبه کفشِ کش‌بسته، جمع شده بود و پاهایش با کفش‌های رنگ‌لکه‌دار روی میز معمولیِ خاکستری‌رنگِ یک مدیر مدرسه قرار داشت.

Narrator

The wonderful world of work hung over hand-me-down waiting rooms, still waiting.

دنیای شگفت‌انگیز کار، بالای اتاق‌های انتظار دست‌دوم آویزان بود و هنوز انتظار می‌کشید.

Narrator

Business furniture sat parlored forlorn as any gray-green Irish wake.

مبلمان اداری با اندوهی آراسته نشسته بود، مثل هر مراسم عزای ایرلندی خاکستری‌سبز.

Narrator

There was something about the sight of this old guy's midday snoring in so safe a fluorescent make work cubicle.

در منظره خرناس نیمروزی این پیرمرد، در آن مکعب کاریِ فلورسنت و امن، چیزی بود.

Narrator

Mom now used her sewing room only for those few overnight third cousins willing to endure its lumpy fold-out couch.

مامان حالا اتاق خیاطی‌اش را فقط برای آن چند پسرخاله/دخترخاله درجه‌سومی استفاده می‌کرد که حاضر بودند مبل تختخواب‌شوی ناهموارش را تحمل کنند.

Narrator

The room had become a catch-all, cold storage since about 1970.

از حدود سال ۱۹۷۰، آن اتاق به انباریِ همه‌چیز و محل نگهداری سرد تبدیل شده بود.

Narrator

We waited for dad's longest nap of the day.

منتظر طولانی‌ترین چرت روزانه پدر ماندیم.

Narrator

Then, in a crazed burst of energy, we cleared her lair, purging it of boxes, photo albums, for unused exercise machines.

بعد، در فورانی دیوانه‌وار از انرژی، خلوتگاهش را خالی کردیم و از جعبه‌ها، آلبوم‌های عکس و دستگاه‌های ورزشی استفاده‌نشده پاکش کردیم.

Narrator

I paint-rolled its walls in record time, the ugliest latex junior high school green that Sherman Williams sells.

دیوارهایش را در زمانی رکوردی رنگ غلتکی زدم؛ زشت‌ترین سبز لاتکسِ مدرسه راهنمایی که شرمن ویلیامز می‌فروشد.

Narrator

There's still quite a range.

هنوز هم دامنه‌اش خیلی وسیع است.

Narrator

The Salvation Army delivers.

Salvation Army تحویل هم می‌دهد.

Narrator

Within two days, I had arranged this new used junk to resemble integrity's workspace, familiarly anonymous.

در عرض دو روز، این آشغال‌های دست‌دوم تازه را طوری چیدم که شبیه محل کار اینتگریتی باشد؛ آشنا و بی‌نام‌ونشان.

Narrator

A gray desk nuzzled one wall.

میزی خاکستری به یک دیوار چسبیده بود.

Narrator

The window wasted behind.

پنجره بیهوده پشت آن مانده بود.

Narrator

Three green file cabinets made a glum herd.

سه کمد بایگانی سبز، گله‌ای عبوس ساخته بودند.

Narrator

One swivel wooden chair rode squeaky casters.

یک صندلی چوبی گردان روی چرخ‌های جیرجیرکنانش حرکت می‌کرد.

Narrator

The hat rack antlered upright over a dented tin wastebasket.

جالباسی مثل شاخ گوزن، راست بالای یک سطل زباله حلبی فرورفته ایستاده بود.

Narrator

The ashtray looked big enough to serve an entire cancerward.

زیرسیگاری آن‌قدر بزرگ به نظر می‌رسید که برای یک بخش کامل بیماران سرطانی کافی باشد.

Narrator

Wire shells predicted a neutral in, a far more optimistic out.

قفسه‌های سیمی یک ورودی خنثی و یک خروجی بسیار خوش‌بینانه‌تر را نوید می‌دادند.

Narrator

I stuffed desk drawers with Parker ink, cheap fountain pens, yellow legal pads, four dozen paper clips.

کشوهای میز را با جوهر پارکر، خودنویس‌های ارزان، دفترچه‌های حقوقی زرد و چهار دوجین گیره کاغذ پر کردم.

Narrator

I'd bought a big black rotaryphone and mom got him his own line.

یک تلفن گردان بزرگ و سیاه خریده بودم و مامان هم برایش خط خودش را گرفت.

Narrator

Against her wishes, I'd saved most of dad's old account ledgers.

برخلاف میل او، بیشتر دفترهای حساب قدیمی پدر را نگه داشته بودم.

Narrator

Yellowed already, they could have come from a barrister's desk in a Dickens novel.

از قبل زرد شده بودند و انگار از میز یک وکیل در رمانی از دیکنز آمده بودند.

Narrator

I scattered 1959 through '62.

سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۲ را پراکنده کردم.

Narrator

In one corner, I piled all dad's boxed records, back taxes, old Christmas cards from customers.

در یک گوشه، همه صفحه‌های بسته‌بندی‌شده پدر، مالیات‌های عقب‌افتاده و کارت‌های کریسمس قدیمیِ مشتری‌ها را روی هم ریختم.

Narrator

The man saved everything.

آن مرد همه‌چیز را نگه می‌داشت.

Narrator

The evening before we planned introducing him to his new quarters, I disarranged the place a bit.

شب قبل از آنکه قرار بود او را به اتاق جدیدش معرفی کنیم، کمی آنجا را به‌هم ریختم.

Narrator

I tossed a dozen pages on the floor near his chair.

یک دوجین صفحه را نزدیک صندلی‌اش روی زمین انداختم.

Narrator

I left the desk lamp lit all night.

چراغ مطالعه را تمام شب روشن گذاشتم.

Narrator

It gave this small room a strange hot smell, overworked.

به آن اتاق کوچک بویی عجیب، داغ و فرسوده داده بود.

Narrator

The lamp was made of nubbly brown cast metal, recast war surplus, its red button indicating on.

چراغ از فلز ریخته‌گری‌شده قهوه‌ای و دانه‌دانه ساخته شده بود، بازساخته از مازاد جنگی، با دکمه قرمزش که روشن بودن را نشان می‌داد.

Narrator

Black met off.

سیاه یعنی خاموش.

Narrator

That morning, I was there to help him dress.

آن صبح آنجا بودم تا کمکش کنم لباس بپوشد.

Narrator

Mom made us a hearty oatmeal breakfast, packed his lunch, and snapped the Tupperware insert into his briefcase.

مامان صبحانه‌ای مفصل از جو دوسر برایمان درست کرد، ناهارش را بست و ظرف تاپروِر را داخل کیف دستی‌اش جا انداخت.

Narrator

And where am I going?

و من کجا دارم می‌روم؟

Narrator

He asked in a dead voice.

با صدایی بی‌جان پرسید.

Narrator

To the office, I said, where else do you go this time of day?

گفتم: «به اداره؛ این وقت روز مگر کجا می‌روی؟»

Narrator

He appeared sour, puffy, skeptical.

ترش‌رو، پف‌کرده و بدگمان به نظر می‌رسید.

Narrator

Soon as I could, I glanced at mom.

به‌محض اینکه توانستم، نگاهی به مامان انداختم.

Narrator

This was not going to be as easy as we'd hoped.

قرار نبود به آسانی‌ای باشد که امید داشتیم.

Narrator

I got dad's coat and hat.

کت و کلاه پدر را آوردم.

Narrator

He looked gray and dubious.

رنگ‌پریده و مردد به نظر می‌رسید.

Narrator

He would never believe in this new space if I simply squired him down the hole to it.

اگر فقط او را تا پایین چاله و داخل این فضای تازه همراهی می‌کردم، هرگز باورش نمی‌کرد.

Narrator

So after handing him his briefcase, I led dad back along our corridor and out onto the street.

پس بعد از اینکه کیفش را به دستش دادم، پدر را در راهرویمان عقب بردم و به خیابان بردم.

Narrator

Some of the old timers, recognizing him, called, looking good, Mr.

چند نفر از قدیمی‌ها که او را شناختند، صدا زدند: «سرحال به نظر می‌آیید، آقای...»

Narrator

Markham, or cold enough for you?

«مارکهام»، یا «به اندازه کافی سرد نیست؟»

Narrator

Arm in arm, we nodded past them.

بازو در بازو، با سر به آن‌ها سلام کردیم و گذشتیم.

Narrator

My grammar school had been one block from his office.

دبستان من یک بلوک با دفتر او فاصله داشت.

Narrator

40 years back, we'd set out on foot like this together.

چهل سال پیش، این‌طور پیاده با هم راه می‌افتادیم.

Narrator

The nearer dad drew to integrity, the livelier he became.

هرچه پدر به اینتگریتی نزدیک‌تر می‌شد، سرزنده‌تر می‌شد.

Narrator

The closer I got to school, the more withdrawn I acted.

هرچه من به مدرسه نزدیک‌تر می‌شدم، گوشه‌گیرتر رفتار می‌کردم.

Narrator

But today, I kept up a mindless, over-plentiful patter.

اما امروز، من یک وراجی بی‌فکر و بیش‌ازحد را ادامه دادم.

Narrator

My tone neither cheered nor deflected him.

لحنم نه او را شاد می‌کرد و نه حواسش را منحرف.

Narrator

One block before his office building, I swerved back down an alley toward the house.

یک بلوک مانده به ساختمان دفترش، ناگهان از کوچه‌ای به سمت خانه برگشتم.

Narrator

As we approached, I saw that mom had been imaginative enough to leave our front door wide open.

وقتی نزدیک شدیم، دیدم مامان آن‌قدر خیال‌پرداز بوده که درِ جلوی خانه را کاملاً باز بگذارد.

Narrator

She'd removed a bird print that had hung in our foyer the hall unloved forever, a mere shape.

او تصویر پرنده‌ای را که در ورودی‌مان، آن راهروی همیشه بی‌محبت، آویزان بود برداشته بود؛ فقط یک شکل.

Narrator

It still always marked this as our hall, our home.

با این حال، همیشه نشان می‌داد که این راهروی ماست، خانه ماست.

Narrator

Here we are, I threw open his office door.

گفتم: «رسیدیم»، و در دفترش را باز کردم.

Narrator

I took his hat and placed it on its hook.

کلاهش را گرفتم و روی قلابش گذاشتم.

Narrator

I helped him free of his coat.

کمکش کردم از کت بیرون بیاید.

Narrator

Just as his face had grown bored, then irked, and finally enraged at our deception, thephone rang.

درست وقتی چهره‌اش از بی‌حوصلگی به رنجش و سرانجام به خشم از فریب ما رسیده بود، تلفن زنگ زد.

Narrator

From where I stood, half in the hall, half in the office, I could see mom holding the whitephone in the kitchen.

از جایی که ایستاده بودم، نیمه در راهرو و نیمه در دفتر، می‌توانستم مامان را ببینم که تلفن سفید را در آشپزخانه نگه داشته بود.

Narrator

My father paused, since when did he answer thephone?

پدرم مکث کرد؛ از کی او تلفن را جواب می‌داد؟

Narrator

And finally, flushed, reached for it himself.

و سرانجام، گل‌انداخته، خودش به‌سوی آن دست برد.

Narrator

"Dick,"mom said, "you'll hate me.

مامان گفت: «دیک، از دستم عصبانی می‌شوی.

Narrator

I'm getting so absent-minded.

دارم خیلی فراموشکار می‌شوم.

Narrator

But did you take your lunch along today?

ولی امروز ناهارت را با خودت بردی؟

Narrator

You did, right?

بردی، درست است؟

Narrator

I mean, go check.

یعنی برو چک کن.

Narrator

Be patient with me, OK?" Phone cradled between his head and shoulder.

با من صبور باش، باشه؟» تلفن بین سر و شانه‌اش قرار گرفته بود.

Narrator

He lifted his briefcase and snapped it open, his efficiency still water clear and scary.

کیفش را بلند کرد و بازش کرد؛ کارآمدی‌اش هنوز مثل آب زلال و ترسناک بود.

Narrator

Dad then said to the receiver, "Lunch is definitely here, per usual.

بعد پدر به گوشی گفت: «ناهار قطعاً اینجاست، مثل همیشه.

Narrator

But honey, haven't I told you about these personal calls at the office?" Then I saw him bend to pick up scattered pages.

اما عزیزم، مگر به تو نگفته‌ام درباره این تماس‌های شخصی در اداره؟» بعد دیدم خم شد تا برگه‌های پراکنده را بردارد.

Narrator

I saw him touch one yellow legal pad and start to square all desktop pens at sharp right angles.

دیدم یک دفترچه حقوقی زرد را لمس کرد و شروع کرد همه خودکارهای روی میز را با زاویه‌های راست و تیز ردیف کند.

Narrator

As he pulled the chair two inches forward, I slowly shut his door behind me.

وقتی صندلی را دو اینچ جلو کشید، من آرام در را پشت سرش بستم.

Narrator

Then mother and I, hidden in the kitchen, held each other and not expecting it, cried, if very, very silently.

بعد من و مادر، پنهان در آشپزخانه، همدیگر را در آغوش گرفتیم و بی‌آنکه انتظارش را داشته باشیم، گریه کردیم؛ البته بسیار، بسیار بی‌صدا.

Narrator

When we peeked in two hours later, he was filing.

وقتی دو ساعت بعد سرک کشیدیم، داشت بایگانی می‌کرد.

Narrator

Every morning, Sundays included, dad walked to the office.

هر صبح، حتی یکشنبه‌ها، پدر پیاده به اداره می‌رفت.

Narrator

Even our ruse of guiding him around the block was relaxed.

حتی فریبِ دورِ بلوک بردنش هم کم‌کم کنار گذاشته شد.

Narrator

Mom simply set a straw hat atop him.

مامان فقط یک کلاه حصیری روی سرش می‌گذاشت.

Narrator

After labor day, she knew to switch to his gray.

بعد از روز کارگر، می‌دانست باید آن را با کلاه خاکستری‌اش عوض کند.

Narrator

With his packed lunch, he would stride nine paces from the kitchen table, step in and pull the door shut, muttering complaints of overwork, no rest ever.

با ناهار بسته‌بندی‌شده‌اش، از میز آشپزخانه نه قدم برمی‌داشت، وارد می‌شد و در را می‌بست، در حالی که از کار زیاد و بی‌استراحتی همیشگی غر می‌زد.

Narrator

Dad spent a lot of time on thephone.

پدر وقت زیادی را پای تلفن می‌گذراند.

Narrator

Long distance directory assistance charges constituted a large part of his monthly bill.

هزینه‌های راهنمای تلفن راه‌دور بخش بزرگی از قبض ماهانه‌اش را تشکیل می‌داد.

Narrator

But he came home for supper with the weary sense of blurred accomplishment we were called from olden times.

اما برای شام به خانه می‌آمد، با حس خسته‌ای از دستاوردی مبهم که انگار از روزگار قدیم به ما فراخوانده شده بود.

Narrator

Once having dinner with them, I asked dad how he was.

یک بار که با آن‌ها شام می‌خوردم، از پدر پرسیدم حالش چطور است.

Narrator

He sighed.

آهی کشید.

Narrator

"Well, July is peak for getting their school supplies ordered, so the pressure is on." My heart's not what it was.

گفت: «خب، ژوئیه اوج سفارش دادن لوازم مدرسه است، پس فشار زیاد است.» قلبم دیگر مثل سابق نیست.

Narrator

My heart's not completely in it lately, I admit.

اعتراف می‌کنم این روزها دل و دماغم کاملاً با کار نیست.

Narrator

They downsized green, terrible loss to me.

گرین را تعدیل کردند؛ ضایعه وحشتناکی برای من بود.

Narrator

With its being crunch season, I get a certain shortness of breath.

با اینکه فصل شلوغی است، دچار کمی تنگی نفس می‌شوم.

Narrator

Suppliers aren't where they used to be, and the gear is often second rate.

تأمین‌کننده‌ها دیگر مثل قبل نیستند و وسایل اغلب درجه دو هستند.

Narrator

We love it any longer, American made.

دیگر آمریکایی‌ساخت را دوست نداریم.

Narrator

But you keep going because it's what you know and because your clients count on you.

اما ادامه می‌دهی چون همین را بلدی و چون مشتری‌هایت روی تو حساب می‌کنند.

Narrator

I may be beat, but hey, it's still a job.

شاید از پا افتاده باشم، اما هی، هنوز یک شغل است.

Narrator

"Aha,"I said.

گفتم: «آها.»

Narrator

Mom received a call on her own line.

مامان روی خط خودش تماسی دریافت کرد.

Narrator

It was from some kindergarten owner.

از طرف صاحب یک مهدکودک بود.

Narrator

Dad plundering his old red address book had somehow made himself a go-between, arranging sales but working freelance now.

پدر، با زیرورو کردن دفترچه آدرس قرمز قدیمی‌اش، somehow خودش را واسطه کرده بود؛ فروش‌ها را هماهنگ می‌کرد اما حالا آزادکارانه.

Narrator

He appeared to be doing it unsalaried, not for whole school systems but for small local outfits like daycare centers.

به نظر می‌رسید بدون حقوق این کار را انجام می‌دهد، نه برای کل سیستم‌های مدرسه، بلکه برای مجموعه‌های محلی کوچکی مثل مراکز نگهداری کودک.

Narrator

This teacher had to let Mom know that he'd sent too much of the paste, no invoice with it, a palette full of free, jarred white school paste waiting out under the swing sets, whom to thank.

آن معلم باید به مامان خبر می‌داد که او مقدار زیادی چسب فرستاده، بدون فاکتور؛ یک پالت پر از ظرف‌های رایگان چسب سفید مدرسه زیر تاب‌ها مانده بود و نمی‌دانستند از چه کسی تشکر کنند.

Narrator

Once I tiptoed in and saw a long list of figures, he kept meaning to add up.

یک بار نوک‌پا داخل رفتم و فهرست بلندی از ارقام دیدم که مدام قصد داشت جمع بزند.

Narrator

I noticed that in his desperate fight to keep his desk top clear, he'd placed seven separate five-inch piles of papers at even intervals along the far wall.

متوجه شدم که در نبرد نومیدانه‌اش برای خالی نگه داشتن سطح میز، هفت توده جداگانه پنج‌اینچی از کاغذها را با فاصله‌های برابر کنار دیوار دور چیده بود.

Narrator

I found such ankle-level filing sad till slowly I recognized a pattern.

این بایگانی در سطح مچ پا ابتدا برایم غم‌انگیز بود تا اینکه کم‌کم الگویی در آن شناختم.

Narrator

Oh, yeah, the pile system.

آه، بله، سیستمِ توده‌ها.

Narrator

It was my own technique for maintaining provisional emergency order and one which I now rejudged to be quite sane.

این همان روش خودم برای حفظ نظم اضطراری و موقتی بود؛ روشی که حالا آن را کاملاً عاقلانه می‌دانستم.

Narrator

Inked directly into the wooden bottom of his desk drawer was this.

مستقیم روی کف چوبی کشوی میزش این نوشته شده بود.

Narrator

Check green sick leave ridiculously long.

مرخصی استعلاجی گرین را بررسی کن؛ به‌طرز مضحکی طولانی است.

Narrator

Nazis still soundly defeated.

نازی‌ها هنوز کاملاً شکست خورده‌اند.

Narrator

Double enter all new receipts, nincompoop.

همه رسیدهای جدید را دوباره وارد کن، احمق.

Narrator

Yes, you, 81.

بله، خودت، ۸۱.

Narrator

Old woman roommate is Betty.

هم‌اتاقی پیرزن، بتی است.

Narrator

Mom felt safe holding bridge parties at the house again, telling friends that Dad was in there writing letters and doing paperwork, and who could say he wasn't?

مامان دوباره احساس امنیت می‌کرد که مهمانی‌های بریج را در خانه برگزار کند و به دوستانش بگوید پدر آنجاست و نامه می‌نویسد و کارهای اداری انجام می‌دهد؛ و چه کسی می‌توانست بگوید نمی‌کند؟

Narrator

Today's mom could now shop or attend MasterPoint tournaments at good driving distance hotels.

مامانِ امروز حالا می‌توانست خرید کند یا در مسابقات مسترپوینت در هتل‌هایی در فاصله رانندگی مناسب شرکت کند.

Narrator

In her own little kitchen corner office, she entered bridge chat rooms, emailing game theory arcana to well-known French and Russian players.

در گوشه کوچک اداری خودش در آشپزخانه، وارد اتاق‌های گفت‌وگوی بریج می‌شد و ریزه‌کاری‌های نظریه بازی را برای بازیکنان مشهور فرانسوی و روس ایمیل می‌کرد.

Narrator

She'd regained some weight, and her face was fuller and prettier for that.

کمی وزنش برگشته بود و صورتش به همین خاطر پرتر و زیباتر شده بود.

Narrator

She bought herself a bottle green velvet suit.

برای خودش یک کت‌وشلوار مخملی سبز بطری خرید.

Narrator

It's just a cheap Chanel knock-off.

فقط یک تقلید ارزان از شنل است.

Narrator

These old legs still ain't bad, huh?

این پاهای پیر هنوز هم بد نیستند، نه؟

Narrator

She looked more rested than I'd seen her in a year or two.

از یک یا دو سال گذشته، استراحت‌کرده‌تر به نظر می‌رسید.

Narrator

I cut a mail slot in Dad's office door, and around 11, Mom would slip in today's Wall Street Journal.

درِ دفتر پدر یک شکاف نامه‌بریدم و حوالی ساعت یازده، مامان روزنامه وال‌استریت ژورنالِ همان روز را داخل می‌انداخت.

Narrator

You'd hear him fall upon it like a zoo animal fed.

می‌شنیدی که مثل حیوان باغ‌وحش که غذا گرفته باشد، به جانش می‌افتاد.

Narrator

Since Dad had tried to break down the headhunter's door, I hadn't dared go on vacation myself.

از وقتی پدر سعی کرده بود درِ شکارچی نیروی کار را بشکند، خودم جرئت نکرده بودم به تعطیلات بروم.

Narrator

But Mother encouraged me to take my family to Hawaii.

اما مادر تشویقم کرد خانواده‌ام را به هاوایی ببرم.

Narrator

She laughed, go ahead, enjoy yourself for Pete's sake.

خندید و گفت: «برو، به خاطر خدا از خودت لذت ببر.»

Narrator

Everything's under control.

همه‌چیز تحت کنترل است.

Narrator

I'm playing what friends wear as my best bridge ever, and Dick sure working good long hours again.

دارم بهترین بریج عمرم را بازی می‌کنم، و دیک هم دوباره حسابی ساعت‌های طولانی کار می‌کند.

Narrator

By now, I should know the drill, huh?

تا حالا دیگر باید روال کار را بدانم، نه؟

Narrator

I was just getting into my bathing suit when the hotelphone rang.

تازه داشتم مایوی شنا می‌پوشیدم که تلفن هتل زنگ زد.

Narrator

I could see my wife and son down there on the white beach.

می‌توانستم همسر و پسرم را آن پایین روی ساحل سفید ببینم.

Narrator

Honey, me, there's news about your father.

عزیزم، منم؛ درباره پدرت خبری هست.

Narrator

Mom's voice sounded vexed but contained.

صدای مامان آزرده اما کنترل‌شده به نظر می‌رسید.

Narrator

Her business-like tone seemed assigned.

لحن کاری‌اش انگار از پیش تعیین شده بود.

Narrator

It let me understand.

همان باعث شد بفهمم.

Narrator

When?

کی؟

Narrator

This afternoon, around 6.30 our time-- maybe it happened earlier, I don't know-- I found him.

امروز بعدازظهر، حدود شش و نیم به وقت ما؛ شاید زودتر اتفاق افتاده باشد، نمی‌دانم؛ پیدایش کردم.

Narrator

First, I convinced myself he was just asleep, but I guess even earlier I knew.

اول خودم را قانع کردم که فقط خوابیده، اما فکر می‌کنم حتی پیش‌تر می‌دانستم.

Narrator

I stood here against glass on holiday.

در تعطیلات، اینجا کنار شیشه ایستاده بودم.

Narrator

I pictured my father face down at his desk.

پدرم را تصور کردم که رو به پایین روی میزش افتاده است.

Narrator

The tie still perfectly knotted, his hat yet safe on its hook.

کراواتش هنوز کاملاً گره‌خورده، کلاهش هنوز سالم روی قلابش.

Narrator

I imagined dad's head at rest atop those 40 pages of figures.

سر پدر را تصور کردم که روی آن چهل صفحه عدد آرام گرفته بود.

Narrator

He kept meaning to add up.

همان‌هایی که مدام قصد داشت جمع بزند.

Narrator

I told mom I was sorry.

به مامان گفتم متأسفم.

Narrator

I said we'd fly right back.

گفتم فوراً پرواز می‌کنیم و برمی‌گردیم.

Narrator

No, please, she said.

گفت: «نه، لطفاً.»

Narrator

I've put everything off till next week.

همه‌چیز را تا هفته آینده عقب انداخته‌ام.

Narrator

It's just us now.

حالا فقط ما مانده‌ایم.

Narrator

Why hurry?

چه عجله‌ای هست؟

Narrator

Andson, along with the bad news, I think there's something good.

و پسرم، همراه با خبر بد، فکر می‌کنم یک چیز خوب هم هست.

Narrator

He died at the office.

او در اداره از دنیا رفت.