شروع نشده
محتوا 0٪
تمرین بعداً
⚑ گزارش مشکل

متن

⚑
Narrator
So, I'll be speaking to you using language, because I can.
پس، ی'لل باشد صحبت کردن به تو/شما استفاده کردن زبان، چون من می‌تواند.
This is one of these magical abilities that we humans have.
این یک وف این‌ها ماگیکال ابیلیتیس آن ما انسان‌ها داشتن.
We can transmit really complicated thoughts to one another.
می‌توانیم ترانسمیت واقعاً کومپلیکاتد فکرها به یک انوتر.
So what I'm doing right now is I'm making sounds with my mouth as I'm exh aling.
پس چه/آنچه من هستم انجام دادن همین حالا است من هستم ساختن/کردن صداها با من دهان همان‌طور که من هستم هکسه الینگ.
I'm making tones and his ses and p uffs, and those are creating air vibrations in the air.
من هستم ساختن/کردن تونهس و او سهس و پ وففس، و آن‌ها هستند کریتینگ یر ویبراشنس در یر.
Those air vibrations are traveling to you, they're hitting your e ard rums, and then your brain takes those vibrations from your e ard rums and transforms them into thoughts.
آن‌ها یر ویبراشنس هستند تراوهلینگ به تو/شما، آن‌ها هستند هیتتینگ تو/شما ه ارد رومس، و بعد تو/شما مغز می‌گیرد آن‌ها ویبراشنس از تو/شما ه ارد رومس و ترانسفورمس آن‌ها به فکرها.
I hope.
من امید.
I hope that's happening.
من امید این هاپپهنینگ.
So, because of this ability, we humans areable to transmit our ideas across vast reaches of space and time.
پس، به خاطر این توانایی، ما انسان‌ها اریبله به ترانسمیت ما ایده‌ها در سراسر واست ریچهس وف فضا و زمان.
We'reable to transmit knowledge across minds.
وه'ریبله به ترانسمیت کناولدگه در سراسر میندس.
I can put a bizarre new idea in your mind right now.
من می‌تواند گذاشتن یک بیزارره جدید ایده در تو/شما ذهن همین حالا.
I could say, "Imagine a jelly fish w alt zing in a library while thinking about quantum mechanics." Now, if everything has gone relatively well in your life so far, you probably haven't had that thought before.
من می‌توانست گفتن، "تصور کردن یک جهللی فیش و الت زینگ در یک کتابخانه در حالی که فکر کردن دربارهٔ کانتوم مهچانیکس." اکنون، اگر همه‌چیز دارد گونه رهلاتیولی خب در تو/شما زندگی پس دور/خیلی، تو/شما احتمالاً هاوهن'ت داشت آن فکر قبل.
But now I've just made you think it, through language.
اما اکنون ی'وه فقط ساخت/کرد تو/شما فکر کردن آن، از طریق زبان.
Now, of course, there isn't just one language in the world, there are about 7, 000 languages spoken around the world, and all the languages differ from one another in all kinds of ways.
اکنون، البته، آنجا نیست فقط یک زبان در جهان، وجود دارند دربارهٔ 7، 000 زبان‌ها گفته‌شده در سراسر جهان، و همه زبان‌ها دیففر از یک انوتر در همه کیندس وف راه‌ها.
Some languages have different sounds, they have different voc ab ular ies, and they also have different structures -- very importantly, different structures.
بعضی زبان‌ها داشتن متفاوت صداها، آن‌ها داشتن متفاوت ووک اب ولار یس، و آن‌ها همچنین داشتن متفاوت ستروکتورهس -- خیلی یمپورتانتلی، متفاوت ستروکتورهس.
That begs the question, does the language we speak shape the way we think?
آن بهگس سؤال، انجام می‌دهد زبان ما صحبت کردن شکل راه ما فکر کردن؟
Now, this is an ancient question people have been spec ulating about this question for forever.
اکنون، این یک باستانی سؤال مردم داشتن بوده سپهک ولاتینگ دربارهٔ این سؤال برای فورهور.
Char lem agne, Holy Roman Emperor, said, "To have a second language is to have a second soul." Strong statement that language crafts reality.
چار لهم اگنه، هولی رومان همپرور، گفت، "به داشتن یک دوم زبان است به داشتن یک دوم ساول." قوی ستاتهمهنت آن زبان کرافتس واقعیت.
But on the other hand, Shakespeare has Juliet say, "What's in a name?
اما روی دیگر هاند، شاکهسپیره دارد جولیت گفتن، "وهات'س در یک نامه؟
A rose by any other name would smell as sweet." That suggests that maybe language doesn't craft reality.
یک روسه توسط هر/هیچ دیگر نامه می‌کرد سمهلل همان‌طور که سویت." آن سوگگهستس آن شاید زبان نمی‌کند کرافت واقعیت.
These arguments have gone back and forth for thousands of years.
این‌ها ارگومهنتس داشتن گونه برگشت و فورت برای تاوساندس وف سال‌ها.
But until recently, there hasn't been any data to help us decide either way.
اما ونتیل رهکهنتلی، آنجا هاسن'ت بوده هر/هیچ داده‌ها به کمک ما دهکیده یتر راه.
Recently, in my lab and other labs around the world, we've started doing research, and now we have actual scientific data to weigh in on this question.
رهکهنتلی، در من لاب و دیگر لابس در سراسر جهان، وه'وه شروع کرد انجام دادن پژوهش، و اکنون ما داشتن اکتوال سکینتیفیک داده‌ها به وی در روی این سؤال.
So let me tell you about some of my favorite examples.
پس لهت من گفتن تو/شما دربارهٔ بعضی وف من فاووریته هکسامپلهس.
I'll start with an example from an Aboriginal community in Australia that I had a chance to work with.
ی'لل شروع با یک مثال از یک بومی جامعه در استرالیا آن من داشت یک چانکه به کار با.
These are the K uk t ay or people, they live in P omp ar au at the very west edge of Cape York.
این‌ها هستند ک وک ت ی یا مردم، آن‌ها لیو در پ ومپ ار او در خیلی غرب دگه وف کاپه یورک.
And what's cool about K uk t ay or is in K uk t ay or, they don't use words like "left "and "right." And instead, everything is in cardinal directions, north, south, east, and west.
و وهات'س کول دربارهٔ ک وک ت ی یا است در ک وک ت ی یا، آن‌ها نمی‌کنم/نکن استفاده کردن کلمه‌ها مثل "چپ "و "راست/درست." و ینستید، همه‌چیز است در کاردینال جهت‌ها، شمال، جنوب، شرق، و غرب.
And when I say everything, I really mean everything.
و چه وقت/وقتی من گفتن همه‌چیز، من واقعاً معنی دادن همه‌چیز.
You would say something like, "Oh, there's an ant on your southwest leg." Or"Move your cup to the north, north, east a little bit." In fact, the way that you say hello in K uk t ay or is you say,"Which way are you going?" And the answer should be,"North, north - east, in the far distance, how about you?" So imagine as you're walking around your day, every person you greet, you have to report your heading direction.
تو/شما می‌کرد گفتن چیزی مثل، "وه، وجود دارد یک انت روی تو/شما ساوتوهست لهگ." یا"مووه تو/شما کوپ به شمال، شمال، شرق یک کمی/کوچک بیت." در واقع، راه آن تو/شما گفتن ههللو در ک وک ت ی یا است تو/شما گفتن،"که راه هستند تو/شما رفتن؟" و پاسخ باید باشد،"شمال، شمال-شرق، در دور/خیلی مسافت، چطور دربارهٔ تو/شما؟" پس تصور کردن همان‌طور که تو/شما هستی والکینگ اطراف/حدود تو/شما روز، هر شخص تو/شما سلام کردن، تو/شما داشتن به رهپورت تو/شما هیدینگ جهت.
That would actually get you oriented pretty fast, right?
آن می‌کرد در واقع گرفتن تو/شما ورینتد نسبتاً سریع، راست/درست؟
Because you literally couldn't get past hello if you didn't know which way you were going.
چون تو/شما لیتراللی نمی‌توانست گرفتن گذشته ههللو اگر تو/شما نکرد دانستن که راه تو/شما بودند رفتن.
In fact, people who speak languages like this stay oriented really, really well.
در واقع، مردم چه کسی صحبت کردن زبان‌ها مثل این ستی ورینتد واقعاً، واقعاً خب.
They stay oriented better than we used to think humans could.
آن‌ها ستی ورینتد بهتر از ما استفاده کرد به فکر کردن انسان‌ها می‌توانست.
We used to think that humans were worse than other creatures because some biological excuse, "Oh, we don't have magnets in our be aks or in our scales." No.
ما استفاده کرد به فکر کردن آن انسان‌ها بودند وورسه از دیگر کریتورهس چون بعضی بیولوگیکال هکسکوسه، "وه، ما نمی‌کنم/نکن داشتن ماگنهتس در ما باشد اکس یا در ما سکالهس." نه.
If your language and your culture trains you to do it, actually, you can do it.
اگر تو/شما زبان و تو/شما فرهنگ ترینس تو/شما به انجام دادن آن، در واقع، می‌توانید انجام دادن آن.
There are humans around the world who stay oriented really well.
وجود دارند انسان‌ها در سراسر جهان چه کسی ستی ورینتد واقعاً خب.
And just to get us in agreement about how different this is from the way we do it, I want you all to close your eyes for a second and point southeast.
و فقط به گرفتن ما در اگریمهنت دربارهٔ چطور متفاوت این از راه ما انجام دادن آن، من خواستن تو/شما همه در پایان تو/شما چشم‌ها برای یک دوم و نکته ساوتیست.
Keep your eyes closed, point.
کیپ تو/شما چشم‌ها بسته، نکته.
OK, so you can open your eyes.
اوکی، پس می‌توانید باز تو/شما چشم‌ها.
I see you guys pointing there, there, there, there, there.
من دیدن تو/شما گویس پوینتینگ آنجا، آنجا، آنجا، آنجا، آنجا.
I don't know which way it is myself.
من نمی‌کنم/نکن دانستن که راه این خودم.
You have not been a lot of help.
تو/شما داشتن نه/نیست بوده خیلی از کمک.
So let's just say the accuracy in this room was not very high.
پس بیایید فقط گفتن اککوراکی در این روم بود نه/نیست خیلی بالا.
This is a big difference in cognitive ability across languages, right?
این یک بزرگ تفاوت در کوگنیتیو توانایی در سراسر زبان‌ها، راست/درست؟
For one group, a very distinguished group like you guys doesn't know which way is which, but in another group, I could ask a five - year - old and they would know.
برای یک گروه، یک خیلی دیستینگویشد گروه مثل تو/شما گویس نمی‌کند دانستن که راه است که، اما در انوتر گروه، من می‌توانست پرسیدن یک فیو-ییر-ولد و آن‌ها می‌کرد دانستن.
There are also really big differences in how people think about time.
وجود دارند همچنین واقعاً بزرگ دیففرهنکهس در چطور مردم فکر کردن دربارهٔ زمان.
So here I have pictures of my grandfather at different ages, and if I ask an English speaker to organize time, they might lay it out this way, from left to right.
پس اینجا من داشتن تصاویر وف من گراندفاتر در متفاوت اگهس، و اگر من پرسیدن یک انگلیسی گوینده به ورگانیزه زمان، آن‌ها ممکن است لی آن بیرون این راه، از چپ به راست/درست.
This has to do with writing direction.
این دارد به انجام دادن با نوشتن جهت.
If you were a speaker of Hebrew or Arabic, you might do it going in the opposite direction, from right to left.
اگر تو/شما بودند یک گوینده وف عبری یا عربی، ممکن است شما انجام دادن آن رفتن در وپپوسیته جهت، از راست/درست به چپ.
How would the K uk tier, this Aboriginal group I just told you about, do it?
چطور می‌کرد ک وک تیر، این بومی گروه من فقط گفت تو/شما دربارهٔ، انجام دادن آن؟
They don't use words like "left "and "right." Let me give you a hint.
آن‌ها نمی‌کنم/نکن استفاده کردن کلمه‌ها مثل "چپ "و "راست/درست." لهت من دادن تو/شما یک هینت.
When we sat people facing south, they organized time from left to right.
چه وقت/وقتی ما سات مردم فاکینگ جنوب، آن‌ها ورگانیزد زمان از چپ به راست/درست.
When we sat them facing north, they organized time from right to left.
چه وقت/وقتی ما سات آن‌ها فاکینگ شمال، آن‌ها ورگانیزد زمان از راست/درست به چپ.
When we sat them facing east, time came towards the body.
چه وقت/وقتی ما سات آن‌ها فاکینگ شرق، زمان آمد به سمت بدن.
What's the pattern?
وهات'س پاتترن؟
East to west, right?
شرق به غرب، راست/درست؟
So for them, time doesn't actually get locked on the body at all, it gets locked on the landscape.
پس برای آن‌ها، زمان نمی‌کند در واقع گرفتن لوکد روی بدن در همه، آن می‌گیرد لوکد روی لاندسکاپه.
So for me, if I'm facing this way, then time goes this way, if I'm facing this way, then time goes this way, if I'm facing this way, time goes this way.
پس برای من، اگر من هستم فاکینگ این راه، بعد زمان می‌رود این راه، اگر من هستم فاکینگ این راه، بعد زمان می‌رود این راه، اگر من هستم فاکینگ این راه، زمان می‌رود این راه.
Very eg oc entric of me to have the direction of time chase me around every time I turn my body.
خیلی هگ وک هنتریک وف من به داشتن جهت وف زمان چاسه من اطراف/حدود هر زمان من تورن من بدن.
For the K uk tier, time is locked on the landscape.
برای ک وک تیر، زمان است لوکد روی لاندسکاپه.
It's a dramatically different way of thinking about time.
این یک دراماتیکاللی متفاوت راه وف فکر کردن دربارهٔ زمان.
Here's another really smart human trick.
هره'س انوتر واقعاً سمارت انسانی تریک.
Suppose I ask you, how many pengu ins are there?
سوپپوسه من پرسیدن تو/شما، چطور بسیاری پهنگو ینس هستند آنجا؟
Well, I bet I know how you'd solve that problem if you solved it.
خب، من بهت من دانستن چطور یاو'د سولوه آن مشکل اگر تو/شما سولود آن.
You went one, two, three, four, five, six, seven, eight.
تو/شما رفت یک، دو، سه، چهار، پنج، شش، هفت، هشت.
You counted them, right?
تو/شما کاونتد آن‌ها، راست/درست؟
You named each one with a number, and the last number you said was the number of pengu ins.
تو/شما نامد هر یک با یک عدد، و آخرین عدد تو/شما گفت بود عدد وف پهنگو ینس.
Now, this is a little trick that you're taught to use as kids.
اکنون، این یک کمی/کوچک تریک آن تو/شما هستی تاوغت به استفاده کردن همان‌طور که بچه‌ها.
You learn the number list, and you learn how to apply it -- a little linguistic trick.
تو/شما یاد گرفتن عدد لیست، و تو/شما یاد گرفتن چطور به اپپلی آن -- یک کمی/کوچک زبانی تریک.
Well, some languages don't do this, because some languages don't have exact number words.
خب، بعضی زبان‌ها نمی‌کنم/نکن انجام دادن این، چون بعضی زبان‌ها نمی‌کنم/نکن داشتن هکساکت عدد کلمه‌ها.
They're languages that don't have a word like "seven "or a word like "eight." And in fact, people who speak these languages don't count, and they have trouble keeping track of exact quantities.
آن‌ها هستند زبان‌ها آن نمی‌کنم/نکن داشتن یک کلمه مثل "هفت "یا یک کلمه مثل "هشت." و در واقع، مردم چه کسی صحبت کردن این‌ها زبان‌ها نمی‌کنم/نکن شمردن، و آن‌ها داشتن تراوبله کیپینگ مسیر وف هکساکت کانتیتیس.
So for example, if I ask you to match this number of pengu ins to the same number of ducks, you would beable to do that by counting.
پس برای مثال، اگر من پرسیدن تو/شما به ماتچ این عدد وف پهنگو ینس به یکسان عدد وف دوکس، تو/شما می‌کرد قادر بودن به انجام دادن آن توسط کاونتینگ.
But folks who don't have that linguistic trick can't do that.
اما فولکس چه کسی نمی‌کنم/نکن داشتن آن زبانی تریک نمی‌تواند انجام دادن آن.
Languages also differ in how they divide up the color spectrum, the visual world.
زبان‌ها همچنین دیففر در چطور آن‌ها دیویده بالا رنگ طیف، ویسوال جهان.
Some languages have lots of words for colors, some have only a couple words, light and dark, and languages differ in where they put boundaries between colors.
بعضی زبان‌ها داشتن خیلی از کلمه‌ها برای رنگ‌ها، بعضی داشتن فقط یک کاوپله کلمه‌ها، نور و تاریک، و زبان‌ها دیففر در کجا/جایی که آن‌ها گذاشتن باونداریس بین رنگ‌ها.
So for example, in English, there's a word for "blue "that covers all of the colors that you can see on the screen, but in Russian, there isn't a single word.
پس برای مثال، در انگلیسی، وجود دارد یک کلمه برای "آبی "آن کوورس همه وف رنگ‌ها آن می‌توانید دیدن روی صفحه، اما در روسی، آنجا نیست یک سینگله کلمه.
Instead, Russian speakers have to differentiate between light blue, "gl ub oy,"and dark blue, "s ini." So Russians have this lifetime of experience of in language distinguishing these two colors.
ینستید، روسی گویندگان داشتن به دیففرهنتیاته بین نور آبی، "گل وب وی،"و تاریک آبی، "س ینی." پس روسسیانس داشتن این لیفهتیمه وف تجربه وف در زبان دیستینگویشینگ این‌ها دو رنگ‌ها.
When we test people's ability to percept ually discriminate these colors, what we find is that Russian speakers are faster across this linguistic boundary.
چه وقت/وقتی ما آزمایش مردم'س توانایی به پرکهپت واللی دیسکریمیناته این‌ها رنگ‌ها، چه/آنچه ما پیدا کردن است آن روسی گویندگان هستند سریع‌تر در سراسر این زبانی باونداری.
They're faster to beable to tell the difference between a light and a dark blue.
آن‌ها هستند سریع‌تر به قادر بودن به گفتن تفاوت بین یک نور و یک تاریک آبی.
When you look at people's brains as they're looking at colors, say you have colors shifting slowly from light to dark blue, the brains of people who use different words for light and dark blue will give a surprise reaction as the colors shift from light to dark, as if, "O oh, something has categor ically changed." Whereas the brains of English speakers, for example, that don't make this categ orical distinction don't give that surprise, because nothing is categor ically changing.
چه وقت/وقتی تو/شما نگاه کردن در مردم'س برینس همان‌طور که آن‌ها هستند لوکینگ در رنگ‌ها، گفتن تو/شما داشتن رنگ‌ها شیفتینگ سلاولی از نور به تاریک آبی، برینس وف مردم چه کسی استفاده کردن متفاوت کلمه‌ها برای نور و تاریک آبی خواهد دادن یک سورپریسه ریکشن همان‌طور که رنگ‌ها شیفت از نور به تاریک، همان‌طور که اگر، "و وه، چیزی دارد کاتهگور یکاللی تغییر داد." وهریس برینس وف انگلیسی گویندگان، برای مثال، آن نمی‌کنم/نکن ساختن این کاتهگ وریکال دیستینکشن نمی‌کنم/نکن دادن آن سورپریسه، چون هیچ‌چیز است کاتهگور یکاللی چانگینگ.
Languages have all kinds of structural quirks.
زبان‌ها داشتن همه کیندس وف ستروکتورال کیرکس.
This is one of my favorites.
این یک وف من فاووریتهس.
Lots of languages have gram matical gender.
خیلی از زبان‌ها داشتن گرام ماتیکال جنسیت.
So every noun gets a side of gender, often masculine or feminine.
پس هر اسم می‌گیرد یک سیده وف جنسیت، اغلب ماسکولینه یا فهمینینه.
And these genders differ across languages.
و این‌ها گهندرس دیففر در سراسر زبان‌ها.
So for example, the sun is feminine in German, but masculine in Spanish.
پس برای مثال، سون است فهمینینه در آلمانی، اما ماسکولینه در اسپانیایی.
And the moon, the reverse.
و ماه، رهورسه.
Could this actually have any consequence for how people think?
می‌توانست این در واقع داشتن هر/هیچ کونسهکهنکه برای چطور مردم فکر کردن؟
Do German speakers think of the sun as somehow more female - like and the moon somehow more male - like?
انجام دادن آلمانی گویندگان فکر کردن وف سون همان‌طور که سومههاو بیشتر فهماله-لیکه و ماه سومههاو بیشتر ماله-لیکه؟
Actually, it turns out that's the case.
در واقع، معلوم می‌شود این کاسه.
So if you ask German and Spanish speakers to, say, describe a bridge, like the one here.
پس اگر تو/شما پرسیدن آلمانی و اسپانیایی گویندگان به، گفتن، دهسکریبه یک بریدگه، مثل یک اینجا.
Which happens to be gram matically feminine in German, gram matically masculine in Spanish.
که اتفاق می‌افتد به باشد گرام ماتیکاللی فهمینینه در آلمانی، گرام ماتیکاللی ماسکولینه در اسپانیایی.
German speakers are more likely to say bridges are beautiful, elegant, stereotyp ically feminine words.
آلمانی گویندگان هستند بیشتر احتمالاً به گفتن بریدگهس هستند زیبا، هلهگانت، سترهوتیپ یکاللی فهمینینه کلمه‌ها.
Whereas Spanish speakers will be more likely to say they're strong or long, these masculine words.
وهریس اسپانیایی گویندگان خواهد باشد بیشتر احتمالاً به گفتن آن‌ها هستند قوی یا طولانی، این‌ها ماسکولینه کلمه‌ها.
Languages also differ in how they describe events, right?
زبان‌ها همچنین دیففر در چطور آن‌ها دهسکریبه رویدادها، راست/درست؟
So you take an event like this, an accident.
پس تو/شما گرفتن یک رویداد مثل این، یک تصادف.
In English, it's fine to say, "He broke the v ase." In a language like Spanish, you might be more likely to say,"The v ase broke,"or "The v ase broke itself." If it's an accident, you wouldn't say that someone did it.
در انگلیسی، این فینه به گفتن، "او شکست و اسه." در یک زبان مثل اسپانیایی، ممکن است شما باشد بیشتر احتمالاً به گفتن،" و اسه شکست،"یا " و اسه شکست خودش." اگر این یک تصادف، تو/شما واولدن'ت گفتن آن کسی انجام داد آن.
In English, quite weirdly, we can even say things like, "I broke my arm." Now, in lots of languages, you couldn't use that construction unless you are a lun atic and you went out looking to break your arm and you succeeded, right?
در انگلیسی، کاملاً ویردلی، می‌توانیم حتی گفتن چیزها مثل، "من شکست من ارم." اکنون، در خیلی از زبان‌ها، تو/شما نمی‌توانست استفاده کردن آن کونستروکشن ونلهسس تو/شما هستند یک لون اتیک و تو/شما رفت بیرون لوکینگ به استراحت تو/شما ارم و تو/شما سوککیدد، راست/درست؟
If it was an accident, you would use a different construction.
اگر آن بود یک تصادف، تو/شما می‌کرد استفاده کردن یک متفاوت کونستروکشن.
Now, this has consequences.
اکنون، این دارد کونسهکهنکهس.
So people who speak different languages will pay attention to different things depending on what their language usually requires them to do.
پس مردم چه کسی صحبت کردن متفاوت زبان‌ها خواهد پرداخت کردن توجه به متفاوت چیزها دهپهندینگ روی چه/آنچه آن‌ها زبان وسواللی رهکیرهس آن‌ها به انجام دادن.
So you show the same accident to English speakers and Spanish speakers.
پس تو/شما نشان دادن یکسان تصادف به انگلیسی گویندگان و اسپانیایی گویندگان.
English speakers will remember who did it, because English requires you to say, "He did it.
انگلیسی گویندگان خواهد رهمهمبر چه کسی انجام داد آن، چون انگلیسی رهکیرهس تو/شما به گفتن، "او انجام داد آن.
He broke the v ase." English speakers might beless likely to remember who did it if it's an accident, but they're more likely to remember that it was an accident.
او شکست و اسه." انگلیسی گویندگان ممکن است بهلهسس احتمالاً به رهمهمبر چه کسی انجام داد آن اگر این یک تصادف، اما آن‌ها هستند بیشتر احتمالاً به رهمهمبر آن آن بود یک تصادف.
They're more likely to remember the intention.
آن‌ها هستند بیشتر احتمالاً به رهمهمبر ینتهنشن.
So two people watch the same event, witness the same crime, but end up remembering different things about that event.
پس دو مردم واتچ یکسان رویداد، ویتنهسس یکسان کریمه، اما پایان بالا رهمهمبرینگ متفاوت چیزها دربارهٔ آن رویداد.
This has implications, of course, for eyewitness testimony.
این دارد یمپلیکاشنس، البته، برای هیهویتنهسس تهستیمونی.
It also has implications for blame and punishment.
آن همچنین دارد یمپلیکاشنس برای بلامه و پونیشمهنت.
So if you take English speakers and I just show you someone breaking a v ase and I say, "He broke the v ase,"as opposed to, I say, "The v ase broke." Even though you can witness it yourself, you can watch the video, you can watch the crime against the v ase, you will punish someone more, you will blame someone more if I just said,"He broke it,"as opposed to, "It broke." The language guides our reasoning about events.
پس اگر تو/شما گرفتن انگلیسی گویندگان و من فقط نشان دادن تو/شما کسی بریکینگ یک و اسه و من گفتن، "او شکست و اسه،"همان‌طور که وپپوسد به، من گفتن، " و اسه شکست." با اینکه می‌توانید ویتنهسس آن خودت/خودتان، می‌توانید واتچ ویدهو، می‌توانید واتچ کریمه علیه/در برابر و اسه، تو/شما خواهد پونیش کسی بیشتر، تو/شما خواهد بلامه کسی بیشتر اگر من فقط گفت،"او شکست آن،"همان‌طور که وپپوسد به، "آن شکست." زبان گویدهس ما ریسونینگ دربارهٔ رویدادها.
Now, I've given you a few examples of how language can profoundly shape the way we think, and it does so in a variety of ways.
اکنون، ی'وه داده‌شده تو/شما یک چند هکسامپلهس وف چطور زبان می‌تواند پروفاوندلی شکل راه ما فکر کردن، و آن انجام می‌دهد پس در یک واریتی وف راه‌ها.
So language can have big effects, like we saw with space and time, where people can lay out space and time in completely different coordinate frames from each other.
پس زبان می‌تواند داشتن بزرگ اثرها، مثل ما دید با فضا و زمان، کجا/جایی که مردم می‌تواند لی بیرون فضا و زمان در کومپلهتهلی متفاوت کوردیناته فرامهس از هر دیگر.
Language can also have really deep effects.
زبان می‌تواند همچنین داشتن واقعاً عمیق اثرها.
That's what we saw with the case of number.
این چه/آنچه ما دید با کاسه وف عدد.
Having count words in your language, having number words, opens up the whole world of mathematics.
داشتن شمردن کلمه‌ها در تو/شما زبان، داشتن عدد کلمه‌ها، وپهنس بالا کل جهان وف ماتهماتیکس.
Of course, if you don't count, you can't do algebra, you can't do any of the things that would be required to build a room like this or make this broadcast.
البته، اگر تو/شما نمی‌کنم/نکن شمردن، می‌توانید'ت انجام دادن الگهبرا، می‌توانید'ت انجام دادن هر/هیچ وف چیزها آن می‌کرد باشد رهکیرد به ساختن یک روم مثل این یا ساختن این بروادکاست.
This little trick of number words gives you a stepping stone into a whole cognitive realm.
این کمی/کوچک تریک وف عدد کلمه‌ها گیوس تو/شما یک ستهپپینگ ستونه به یک کل کوگنیتیو ریلم.
Language can also have really early effects, what we saw in the case of color.
زبان می‌تواند همچنین داشتن واقعاً اوایل اثرها، چه/آنچه ما دید در کاسه وف رنگ.
These are really simple, basic perceptual decisions.
این‌ها هستند واقعاً ساده، باسیک پرکهپتوال دهکیژنس.
We make thousands of them all the time, and yet language is getting in there and fussing even with these tiny little perceptual decisions that we make.
ما ساختن تاوساندس وف آن‌ها همه زمان، و یهت زبان است گرفتن در آنجا و فوسسینگ حتی با این‌ها خیلی کوچک کمی/کوچک پرکهپتوال دهکیژنس آن ما ساختن.
Language can have really broad effects.
زبان می‌تواند داشتن واقعاً برواد اثرها.
So the case of gram matical gender may be a little silly, but at the same time, gram matical gender applies to all noun s.
پس کاسه وف گرام ماتیکال جنسیت ممکن است باشد یک کمی/کوچک سیللی، اما در همان زمان، گرام ماتیکال جنسیت اپپلیس به همه اسم س.
That means language can shape how you're thinking about anything that can be named by a noun.
آن یعنی زبان می‌تواند شکل چطور تو/شما هستی فکر کردن دربارهٔ انیتینگ آن می‌تواند باشد نامد توسط یک اسم.
It's a lot of stuff.
این خیلی از ستوفف.
And finally, I gave you an example of how language can shape things that have personal weight to us, ideas like blame and punishment or eyewitness memory.
و فیناللی، من داد تو/شما یک مثال وف چطور زبان می‌تواند شکل چیزها آن داشتن پرسونال ویت به ما، ایده‌ها مثل بلامه و پونیشمهنت یا هیهویتنهسس حافظه.
These are important things in our daily lives.
این‌ها هستند مهم چیزها در ما دیلی زندگی‌ها.
Now, the beauty of linguistic diversity is that it reveals to us just how ingenious and how flexible the human mind is.
اکنون، بیوتی وف زبانی دیورسیتی است آن آن رهویلس به ما فقط چطور ینگهنیاوس و چطور فلهکسیبله انسانی ذهن است.
Human minds have invented not one cognitive universe, but 7, 000 -- 7, 000 languages spoken around the world.
انسانی میندس داشتن ینوهنتد نه/نیست یک کوگنیتیو جهان، اما 7، 000 -- 7، 000 زبان‌ها گفته‌شده در سراسر جهان.
And we can create many more.
و می‌توانیم ایجاد کردن بسیاری بیشتر.
Languages, of course, are living things, things that we can hone and change to suit our needs.
زبان‌ها، البته، هستند لیوینگ چیزها، چیزها آن می‌توانیم هونه و تغییر به سویت ما نیدس.
Now, the tragic thing is that we're losing so much of this linguistic diversity all the time.
اکنون، تراگیک چیز است آن ما هستیم لوسینگ پس زیاد وف این زبانی دیورسیتی همه زمان.
So we're losing about one language a week, and by some estimates, half of the world's languages will be gone in the next hundred years.
پس ما هستیم لوسینگ دربارهٔ یک زبان یک هفته، و توسط بعضی هستیماتهس، هالف وف وورلد'س زبان‌ها خواهد باشد گونه در بعدی هوندرد سال‌ها.
And the even worse news is that right now, almost everything we know about the human mind and the human brain is based on studies of usually American, English - speaking undergrad uates at universities, right?
و حتی وورسه خبر است آن همین حالا، الموست همه‌چیز ما می‌دانیم دربارهٔ انسانی ذهن و انسانی مغز است باسد روی مطالعه‌ها وف وسواللی امریکان، انگلیسی-صحبت کردن وندرگراد واتهس در ونیورسیتیس، راست/درست؟
That excludes almost all humans, right?
آن هکسکلودهس الموست همه انسان‌ها، راست/درست؟
So what we know about the human mind is actually incredibly narrow and biased, and our science has to do better.
پس چه/آنچه ما می‌دانیم دربارهٔ انسانی ذهن است در واقع ینکردیبلی نارراو و بیاسد، و ما علم دارد به انجام دادن بهتر.
I want to leave you with this final thought.
می‌خواهم لیوه تو/شما با این نهایی فکر.
I've told you about how speakers of different languages think differently, but of course, that's not about how people elsewhere think.
ی'وه گفت تو/شما دربارهٔ چطور گویندگان وف متفاوت زبان‌ها فکر کردن دیففرهنتلی، اما البته، این نه/نیست دربارهٔ چطور مردم هلسهوهره فکر کردن.
It's about how you think.
این دربارهٔ چطور تو/شما فکر کردن.
It's how the language that you speak shapes the way that you think, right?
این چطور زبان آن تو/شما صحبت کردن شکل می‌دهد راه آن تو/شما فکر کردن، راست/درست؟
And that gives you the opportunity to ask, why do I think the way that I do?
و آن گیوس تو/شما فرصت به پرسیدن، چرا انجام دادن فکر می‌کنم راه آن من انجام دادن؟
How could I think differently?
چطور می‌توانست فکر می‌کنم دیففرهنتلی؟
And also, what thoughts do I wish to create?
و همچنین، چه/آنچه فکرها انجام دادن من ویش به ایجاد کردن؟
Thank you very much.
متشکرم خیلی زیاد.
بعد از محتوا تمرین
به لایتنر اضافه شد.